می دونین ضد حال به چی می گن، به این اتفاقی که واسه من افتاده

هنوز  کارتو کاملا شروع نکرده مجبور باشی تموم کنی

باید به این وبلاگ بای بگم دوباره با یه وبلاگ دیگه بیام.

پس دوستای اینجا چی می شه

قول می دین بهم سر بزنین

ممنون

تو آپ قبلی یه چیز خیلی مهم و فراموش کردم 

رنگ قلمم مشکی بود

واسه اینکه همونطور که من می خواستم ببینیدش دوباره می ذارمش

یه وقت نگین چرا تکراری شد؟!

                                                      هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه

                                         كن . كسي هست كه عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر

                                      توست . اشكهاي تو را پاك مي كند و دستهايت را صميمانه

                                      مي فشارد . تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت . و اگر

                                          باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو حرف

                                              مي زنند . باور كن كه با او هرگز تنها نيستي

                                                                   فقط كافيست

                                                   عاشقانه به آسمان نگاه كني

                شعری نگفنم، هر چه گفتم بغض پنهان گلویم بود

             پیشانیم تب داشت آن روزی که طومارم رقم می خورد

              هذیان دل، کابوس شب، پندار خواب و گفتگویم بود

           پیش از من و دل، در ازل، عشق و جنون در کار من بودند

                روزی که در عالم نبودم خون مجنون در سبویم بود

             گاهی دلم می سوخت به حال خودم امّا چه سودی داشت

           جایی که لیلی کو به کو، محمل به محمل، روبه رویم بود

                  ای آفتاب زرد پائیزی بیا از گوشه ای بیرون

                تنها شدن با تو در این جنگل همیشه آرزویم بود

               ای کاش می جستم دل هموزن بار عقده های خود

                ای کاش جایی کودک همبازیم در جستجویم بود

                   روز جوانی شد وبال گردن روز پریشانی

                از من پریشانتر، دل من، هستی من، آبرویم بود

به غرور بیاندیش که چگونه سرافکنده و محتاج شده است.

به غروب بیاندیش که چگونه آسمان را ترک می کند.

به ماهیان رودخانه های عشق نگاه کن که از بی اعتنایی خشک شده است.

به شهر رؤیاهای بی انتها که خشکسالی آن را فرا گرفته است.

به قلب های پاره پاره که سکوت را با صدای هیاهوی جنگ و ستیز با دل

می شکنند.

به ناله ی پرستوهای مهاجر که از هجرت خسته اند و به اشک چشمان کبوتران

 جویبار آرزو در زیر پای عابران،

نفس نفس زنان با هیاهوی باد به این سو و آن سو می دود و صدای به

هم خوردن شاخه خشکیده درخت کهنسالی در پارک،

سکوت عشق را بر هم می زند، گاهی در حسرت یک بار نگاه پرندگان

مهاجر، به دور دستها خیره می مانم

                            یک بار برای همیشه

                                            دوستت دارم

             غرق خون گردد و در دامن جانانه دهد جان

                 درگه دوست بود خانه آزادی و امید

                         دلم لبریز از درد و بهانه است

       به قلبم خار تنهایی نشسته

                         تهی از حس زیبای جوانه است

      پرستوی دلم در شهر غصّه

                        به دنبال چراغ راه خانه است

      قدم ها لرزان از غمی گنگ

                        به سوی دشت تنهایی روانه است

      تویی زیباترین تصویر دیدن

                        که در عمق نگاهم جاودانه است

می خواستم بگم شعرای توی وبلاگ از خودم نیست.متاسفانه از هر شعری خوشم اومد، بدون اسم

نویسنده نوشتم.حالا شما به بزرگی خودت ببخش.البته شاید یه روز شعرای خودم و هم نوشتم.در

هر صورت شما بخون و حالشو ببر.